chwila.

Coś jest a potem znów tego nie ma, odchodzi i przychodzi, ucieka i w popędzie wraca.
Siła ludzkiej głupoty, naiwności, ironii losu. Takie nic, dla innych takie nic, dla mnie i mojego kalendarza każda chwila to coś. Pamiętasz jak to wyglądało kiedyś wiem, że wiesz o czym mówie. Zaraziłeś mnie i teraz nie masz lekarstwa. Nie zmieniajmy życia, marzeń a już na pewno przyzwyczajeń tylko dlatego że jesteśmy coraz starsi. 

...

Zaczynając na miłości kończąc na tęsknocie, cokolwiek można powiedzieć o jakimkolwiek uczuciu jest dla każdego indywidualnym odczuciem. Człowiek nie reaguje na psychiczne problemy drugiego, przez przypadek może ich nie zauważa, a może nie jest w stanie zauważyć cokolwiek. Rozmowa jest podstawą znajomości, a każda znajomość nowego uczucia. Twierdząc że paradoksem jest pisanie książek na podstawie filmu jest jednoznaczne z kręceniem filmu na podstawie książki. Wszystko jest jakimś paradoksem względem czegoś, wszystko ma swoje zaprzeczenie.

Obojętność..

Patrząc na to wszystko co mnie otacza, patrząc na to co jest wkoło, mogę stwierdzić że jest dobrze. Przynajmniej u mnie. Ludzie nas uczą, rozumieją a przede wszystkim ograniczają.. Spełniając marzenia, patrzą z podziwem że mogło sie komuś takiemu udać. Może dlatego że wszystko sie kręci wkoło nas samych, że nie widzimy nic dalej niż czubek nosa, może dlatego tak sie dzieje. Bezinteresownie robiąc cokolwiek zawsze sie uda, ale chcąc powtórzyć sukces, nie mamy na co liczyć.. W jaki sposób możemy dokonać czynów niemożliwych ? Tylko zapałem.

Przyjaźń. ;**

Przyjaźń to piękna sprawa , szczególnie taka szkolna, która przeżywa wspólne problemy i rani ją każde niedopowiedzenie . Piękną sprawą jest możliwość tęsknienia za czymś takim . Pierwsza miłość jest cudownym przeżyciem , ale zwykle trwa krótko i zastępuje ją nowe, "silniejsze" uczucie , a przyjaźni nie da sie zastąpić niczym . Dla takich bliskich nam ludzi zawsze bez większego problemu możemy zajść czas, taki spędzony na szczerych rozmowach i wygłupianiu sie nas wychowuje .  Przyjaciele są jak palce u rąk, jesteśmy do nich przyzwyczajeni i mamy ich na co dzień, nawet nie zdajemy sobie sprawy co by było gdyby zabrakło nam ich . Praktycznie taki człowiek nic nie może zrobić, gubi sie we wszystkim do czego sie zabierze, nawet zawiązanie butów sprawia mu trudność, dużą trudność . Oczywiście z czasem musi, bo wcale nie chce, ale musi sie przyzwyczaić tym razem do ich braku . Czasami myślę o tym co nas łączy i wiem że to coś wielkiego, pięknego . Chociaż w dużym stopniu to z nas wyparowało , ale nadal potrzebuje każdej z Was jak tlenu, bez którego nie mogę oddychać . Bez Waszych uśmiechów, rad i nawet kłótni nie umiałabym sobie poradzić . Wymieniłam kłótnie to one nas uczą tego że nie tylko my jesteśmy , że świat to nie jest bicie z tatą który zawsze nam dawał wygrywać . Według mnie przyjaciel to nikt wyjątkowy, to zwykły szary człowiek . Raczej przyjaciel to osoba której Ci brakuje gdy nie możesz z nią rozmawiać o tym co Ci leży na sercu, to ktoś komu możesz nawet przez przypadek zrobić wielkie gówno a on postara Ci sie wybaczyć bo on Cie po prostu kocha i wie że choć zawsze zawsze sie starasz iść z nim w tej samej armii, poddajesz sie i umierasz, zostawiając go samego na polu walki. Przyjaciel musi sie starać, musi nie zależnie od wszystkiego, musi !
Dziękuje za uwagę, ale musiałam sie wygadać . ; )

; ))

Witam wszystkich . To że tutaj mam przyjemność być to zwykła ochota zobaczenia jak to jest prowadzić bloga . Prowadzę jednego fotobloga od półtorej roku , ale stwierdziłam że to nie to samo . Nazwa to zwykły spontan, akurat czytałam cytaty i chciałam coś po polsku . Fakt że opuściłam dzisiejsze zajęcia powoduje że w moich oczach pojawiają sie łzy . Rozmawiam z Patrycją i opowiada mi że Tomek dał jej wycisk, ale ja takie coś kocham, przecież to piękne: rozciąganie ramy , żeber i wszystkiego co można . . . Kocham tańczyć i kocham wszystko co sie z tym łączy : kroki , technika . Kocham też fotografie, robić, przerabiać, oglądać zdjęcia . Rozmowa z moim ziomem sie rozkręca , miło więc pa . ;D